Gelukkig nieuwjaar

SAMSUNG

      ” De weg van de hoop..,”

De ‘tussentijd’ tussen Kerstmis en Drie Koningen , de twaalf heilige nachten weer voorbij..
Het nieuwe jaar echt begonnen, vers en leeg ligt het voor ons.
Nieuw en leeg.., ruimte voor groei, vernieuwing,
of de dingen te vervolgen zoals ze al gingen..,

Het raakt me deze week toch ook..,

Na de fijne feestdagen die ik in liefde en warmte met geliefde mensen om mij heen mocht doorbrengen, waar ik ontzettend dankbaar voor ben, moest ik deze week ‘de overgang’ weer maken naar mijn leven alleen.
Het koste me moeite, het thuis komen na fijne dagen bij lieve mensen te zijn geweest is confronterend.., het lege huis moet ik weer zien ‘te vullen’ met mijn eigen warmte en liefde.
Het thuis niet te kunnen vertellen over wat ik heb mee gemaakt, het niet kunnen napraten over de fijne dagen voelt als pijnlijk gemis.

Ik heb mezelf maar de tijd gegeven om me onbestemd te voelen, de pijn van het gemis te voelen, de leegte toch weer als wat bedreigend te ervaren.
Begrepen dat die ‘overgang’ deze gevoelens met zich meebrengt..
De dagelijkse dingen met aandacht uitvoeren helpt daarbij.
Ook erover praten met mijn jongens, die me vaak zo goed begrijpen en me steunen en spiegelen om toch mijn stap verder te maken in mijn proces, helpt.
Suzanne die op afstand, aan de andere kant  van de wereld, toch precies ‘aanvoelt’ waar ik ben.., en me mee-levende berichtjes stuurt, en me juist ook weer wijst op de verbinding in het ongeziene..,
Rijk ben ik met ze..!!

Nu in het weekend, ben ik vrij en kom ik langzaam weer meer bij mezelf.., laat de leegte de leegte.., en ben dicht bij mijn hart en ‘haard’ .., dan zak ik langzaam weer wat meer in mijn leven van nu. Laat ik de tranen die er toch ook zijn, maar vloeien..
Voel ik weer meer vrede komen met de fase waar ik in zit…

Door de stilte en de contemplatie voel ik weer beter het contact met de geest van Ben en van mama.., ze zijn er steeds, maar ik kan ze niet altijd voelen.
Soms overmand het alleen voelen me, en moet ik zo zoeken om me verbonden te voelen..,
Want dat is wel wat ik wéét, ik bén verbonden.. met mijn geliefde kinderen, met liefdevolle mensen om mij heen, met mijn geliefden in de ongeziene wereld..,
Er is één en al verbinding in liefde.. ik weet het, en kan het gelukkig ook vaak wél voelen..
maar soms ben ik het kwijt, in het leven van alle dag..
En ik weet ook, dat ik meer een mens ben van delen dan van alleen..

En toch, in deze fase van mijn leven krijg ik een kans, zo zegt Gabriël ook tegen mij, om dieper in mijzelf te gaan, tijd te hebben voor mezelf, rust te vinden,
steeds op een stille meditatieve manier naar mijn diepste kern te kunnen gaan.
Geregeld naar ‘buiten leven’, in contact met anderen, maar ook steeds weer ‘naar binnen’, naar mezelf te mogen gaan.
Balans vinden in geven en ontvangen, in delen en stilte.., eigenlijk, de overgang te maken naar een leven van meer ‘de ontvangende houding’ , stilzittten, alleen maar ‘zijn’ ..,
minder ‘doen’ ..,
meer ‘overgave’ aan het Leven.. ‘geloven, vertrouwen’ dat ‘het Grote Leven’ het regelt.

Dat is een ‘opdracht’ voor mij, die zolang ‘in de handeling, in de actie’ heeft gezeten..
Maar ik wil het graag leren, omdat ik voel en weet dat dit voor mij nu ‘aan de beurt’ is..
De fase van ‘wijze, oudere’ vrouw..

Ik oefen nog een poosje door, in en bij mezelf, dichtbij ‘haard en hart..’
En zal van daaruit ook steeds ‘naar buiten’ gaan, het nieuwe jaar in, verwachtingsvol uitkijken naar het nieuwe leven.., 
mijn stappen zetten, op “de weg van de hoop..” 

” Nooit weet je hoe hij afloopt: de weg van de hoop.
Niemand garandeert je een gelukkig einde.
De weg van de hoop – de enige weg waar je mens bij blijft.
Dus, gá die weg.
Toon stap voor stap je ware gezicht, je ziet wel waar je uit komt.
Het doet er niet toe.
Je volgt gewoon je bestemming..,”

                                                                   (hans Bouma)

Voor allen een heel mooi, liefdevol, hoopvol, inspirerend en gezond nieuwjaar gewenst!

parijs en sinterklaas 079

 

 

” Stille nacht..”

 kerstnacht.., Daar waren ze opeens.., de tranen.
afgelopen week zette ik kerstliedjes op en bij de eerste klanken,stroomde ze al over mijn wangen.
“Stille nacht..” de oude kerstliedjes.. ik deelde ze zo met mama.

Veertien jaar lang zette ik elk jaar haar Kerstboom op.., met een kerstslinger om mijn kop, kon ik rekenen op haar gulle lach.
Dan zette ik ook kerstliedjes op.. en zong expres te hard mee.. tot ze zat te schudden van de lach in haar rolstoel..
Soms kwam onze nicht, Wil Blom binnen met stoof peertjes, erwtensoep, of wat ze ook maar kwam brengen voor mama, en zei dan; ” van wie zal ze’t hebben?  krek d’r voader”.
En ik werd vanbinnen dan helemaal warm.., al had ik mijn vader maar zo kort gekend, ik leek ergens op hem..   ik was een kind van een moeder én een vader..!

Zulke fijne vertrouwde familie momenten zijn voorbij, nu jij er niet meer bent mam…
en ik mis ze zo op dit soort momenten.
Mijn tranen blijven stromen..
…Ik was je ‘zonneke in huis’ zoals je het zelf altijd zei.
…Ik was jou ‘Toon Hermans’ die je liet lachen door je tranen heen.
En ik zong net zo lang tot je mee begon te zingen..
Ik besef (opnieuw, maar even weer zo diep) ‘dat ik niemands kind’ meer ben..

Alles schuift op..,  Alles gaat voorbij..

Ik voel de weemoed diep in mijn lijf.. het doet pijn..
ik adem er goed diep in en voel de pijn in mijn borst.
Ik huil mijn tranen.. “ik mis je mam…, ik mis je echt.. en Ben, ik mis ook jou.. ”  Alles gaat voorbij…., Alles.

Ik adem goed door, en langzaam zakt het weer af.. ik voel de liefde opkomen..
De warmte, de liefde in mijn hart begint te gloeien…
Dankbaar ben ik “dat ik je zo lang heb mogen ‘hebben’ in mijn leven mam, dat we zoveel gedeeld hebben, dat ik zoveel voor je heb kunnen doen en zijn..”
Dankbaar ben ik Ben, “dat ik je heb mogen kennen, dat we zoveel liefde hebben mogen delen, dat ik/wij het mocht(en)  zijn die jou tot over ‘de grens’  mochten bijstaan..dat je in onze liefde mocht gaan..,

De kerstliedjes op mijn ipad zingen door..  en ik mijmer nog over alles wat wás..
De tranenvloed is weer gestopt.. een rest weemoed voelt nog in mijn maag.. de pijn in mijn borst lost weer wat op.., mijn ogen af en toe wel nat..
Het mag er zijn.., het hoort erbij..,
zeker in deze tijd,
de tijd van inkeer en verwachten.
De tijd van hopen op vrede, licht en liefde..,
De tijd van terugkijken op het afgelopen jaar.
Zoveel prachtige herinneringen..
Zoveel om dankbaar voor te zijn..
Kerstfeest 2016, ik kijk er naar uit, ik beleef het al deze dagen al, met álles wat er is, en..,wat er niet meer is ..,

Hele mooie, warme, liefdevolle Kersttijd toegewenst,
voel de vrede, het licht de liefde, het zit ín ons.
met liefde Anna
maria-en-kind

 

Het ‘tweede jaar’..,

engel met zon Dat is even geleden..,

Het is voor mij de afgelopen maanden niet erg aan de orde geweest om te schrijven op deze blog. Er gebeurde veel in en rond mij, maar het voelde niet zo dat ik er iets over kon of wilde delen hier.
Ik schrijf nog steeds veel, maar dan in mijn eigen schriften. Laatst las ik terug in mijn schrift van vorig jaar, ook daar staan heel mooie stukken in, waarvan ik zelfs dacht, het is misschien toch echt de moeite waard om sommige stukken uit mijn persoonlijke schriften ook hier te delen. Ik ga daar nog over nadenken..,

De laatste weken komt het weer wel regelmatig in me op om een stuk te schrijven en hier te delen.
Het gaat over “het tweede jaar”.
Het tweede jaar is echt anders..
Het leven is weer terug in mij, in ons.
De kleur weer aanwezig.
De glans die steeds meer terug komt.
Mijn lichaam kan weer dansen.
Mijn oren houden weer van meer muziek, dan alleen klassiek.
Ik draag weer graag kleur in mijn kleding en sieraden.
Ik kan weer feest vieren.
Ik kan en wil weer verder..

Er is veel gebeurt dit tweede jaar;

Suzanne die flink burn-out was. Die heeft het heel moeilijk gehad.
Zij, en wij met elkaar zijn door moeilijke processen gegaan om te helen.
Gesteund door ‘onze lieve Marcus’, waar Suzanne is gaan wonen, Marcus die voor haar en ons hele gezin een hand in de rug is geworden.
Suzanne die nu ‘zover’ is dat ze volgende week maandag, op de ‘overgangs-dag van Ben’ voor zeven maanden op reis gaat naar Nieuw-Zeeland.
Van Zeeland naar Nieuw- Zeeland.
Een enorme stap, waar ze geleidelijk aan naar toe is gegroeid.
Waar wij met elkáár naar toe zijn gegroeid. Waar we veel tijd en aandacht in hebben geïnvesteerd.
We waren ‘vergroeid’ geraakt met elkaar, door alles wat we de laatste jaren hadden meegemaakt en be-leefd. We hadden zoveel en zo intens samen ‘gewerkt en geleefd’ in het hele proces met Ben en met mama.

Wat ontzettend mooi is geweest en waar we zo ontzettend rijk door zijn geworden, waardoor we nog meer mochten worden wie we wezenlijk al zijn.., zeker.

Toch mocht die band ook weer wat losser, dat was moeilijk maar wenselijk. En met de liefdevolle hulp om ons heen, lukte dat geleidelijk aan. Niet zonder slag of stoot, maar wel zuiver, eerlijk, oprecht, liefdevol en groeizaam..,
En dan nu de stap die gemaakt kan worden.., Suzanne op reis.., naar de andere kant van de wereld.., een enorm avontuur.
Voor haar en ook voor ons.
Maar zo fijn dat er weer een horizon is, een nieuw perspectief..,
En zo fijn te voelen en te weten dat Ben en mama vanuit de ongeziene wereld met haar meegaan, bij haar zijn en haar vergezellen..

engel-met-maan

Gabriël en Rinalyn die getrouwd zijn afgelopen juni.
Wat ook zo’n prachtig proces is geweest, van met elkaar toegroeien naar Het Huwelijk.
Het huwelijk in de buitenwereld van Gaby en Lyn, maar daarmee ook ons eigen ” innerlijk huwelijk” in onszelf voelen, aanzien, beter begrijpen en werkelijk laten worden.
De verandering daarmee in onze familie constellatie.
De dag was prachtig, magisch en vol van liefde.
De dag waar natuurlijk ook Ben en mama gemist werden, maar waar ze ‘in de geest’ ook zo bij waren.
De mooie sterke jonge man die Gabriël is naast de prachtige vrouwelijke lieve Rinalyn, zo mooi, en zo ontroerend om er getuige van te mogen zijn dat zij hun liefde ‘in de wereld zetten’ en dat met ons willen delen en vieren..,
ja, veel viel er te vieren de afgelopen tijd..

img_5278En Gideon, die heeft een woonark gekocht in Rotterdam, een eigen woonplek, een eigen project om aan te werken. Een nieuwe stap gezet ook, met nieuwe perspectieven.
Met elkaar hebben we hem geholpen van de ene plek naar de andere over te gaan.
De mannen mee sjouwen met de spullen, ‘de  meisjes’ kwamen met eten,fruit, lekkers,  wijn, kaarsen en sfeer, en ALLEMAAL slapen in ‘Het Boothuis’ om het meteen goed in te wijden. We helpen en begeleiden elkaar in de ‘overgangen’ met liefde met toewijding. We zijn verbonden met elkaar, het is mooi en het is goed.
We moeten de dingen zelf doen, maar niet alleen!

En ik, ik ben begonnen met een jaar training, “Godinnen buikdans”  bij Kaouthar Darmoni in Amsterdam. Om diep in mezelf te gaan, via het lijf, via de archetypen in de godinnen. De nieuwe identiteit die zich moet gaan vormen voor mij wil ik ondersteunen met deze training. Na zoveel jaren gezorgd te hebben voor de kinderen, voor mama, later voor Ben, ben ik nu alleen. Ik zeg steeds Alleen Anna, Anna alleen. Ik vind het soms heel  moeilijk dit leven alleen te aanvaarden, toch voel ik de levenskracht diep in mij, die weer geleefd wil worden.
Dus ga ik via lichaamswerk eerst naar mijn eigen vrouwelijke kracht.
Ik begin dichtbij huis, in mezelf.
Het volledig vrouw zijn opnieuw, in deze nieuwe levensfase laten ontwaken.., zacht, ontvangend, kwetsbaar en krachtig.
Ik heb het eerste weekend net gehad, en ik voel en weet dat ik op de juiste plek ben, in goed handen bij een dijk van een vrouw, die het helemaal doorleefd heeft. Die het beste uit de Arabische cultuur heeft meegebracht naar het westen. De vrouwelijke kracht van;  leven vanuit je baarmoeder, vanuit de buik, de sensuele, seksuele vrouwelijke levenskracht leren belichamen en van daaruit  leven.
Ik wil het in mezelf laten ontwaken, de zachte kracht  van volledig vrouw zijn, mijn diepste levenskracht leren inzetten in alles wat ik doe en ben. Juist in deze ‘overgang’  naar een nieuwe identiteit..

doorzichtige-vrouw

Allemaal komen we dus van lieverlee we weer in een flow, het leven neemt ons weer mee, en krijgt langzaam aan weer een nieuwe vorm.
Nog steeds niet echt vloeiend.. het gaat nog met een paar stapjes vooruit en soms ook weer een flinke stap achteruit.. maar toch we gaan wel weer ieder onze eigen richting in..
langzaam maar zeker..

En dan nu, weer ‘de donkere dagen’ in.
De weg naar binnen.., de dag dat Ben overging weer dichtbij.., Kerst weer dichtbij..,
Best moeilijk ook.., hoe vorm te geven? Hoe te voelen? Hoe te zijn?
Ik voel dat ik meer bodem krijg in mezelf.., toch vraag ik ook om steun en leiding,
om liefdevolle omarming door wat dan ook.., want ik heb er behoefte aan.

Voor allen een mooie warme ‘inkeer tijd’ voor dat het kerstmis word..,

Liefs Anna

SAMSUNG

..Zonder moeder..,

2014-05-24 15.25.17En dan..  op een dag, kun je leven zonder je moeder..,

Terwijl er jaren in mijn leven waren waarin de doodsangst letterlijk omhoog kwam bij de gedachte of het gevoel (zo jong was ik nog) dat haar ook maar iets kon overkomen, dat ik dan verloren zou zijn.
De rots waarop ik bouwde was zij, en vele jaren kon ik me niet voorstellen hóe ik moest leven zonder haar en dát ik kon leven zonder haar…,

En toch.., gaat het leven zijn weg door de tijd heen, en als we aandachtig meelopen, en ons ‘huiswerk’ doen, komen we  bij de dag dat we onze moeders blijkbaar los kunnen laten, loslaten vanuit liefde. En dat we mede daardoor, groot en sterk worden om het leven zonder haar te kunnen aanvaarden.

En.., dat je bemerkt dat je het kan, dat ík het kan.

Vandaag haar verjaardag..,
We gedenken haar grootsheid, haar liefde, haar kracht, en alles wat we van haar hebben mogen ontvangen.  In alles waarin ze voortleeft in ons, zien en gedenken we vandaag nog net iets meer dan anders…,

Het is een koude natte dag vandaag, heeft ze bij leven lang niet vaak gehad, vaker was het mooi en zonnig..  “Onze Koninginnedag” zeiden we dan…,
Nu is onze ‘Koningin in de hemel’, en daar zal vast de zon schijnen zoals wij dat nog nooit gezien hebben.., Ik gun het haar met heel mijn hart.

Lieve mam, ik mis je soms, maar ben toch dankbaar dat ik je niet nog es moest feliciteren vandaag.. Ik hoop, of wéét eigenlijk, dat het goed met je gaat, dat je dáár bent waar je ‘een nieuw lichaam’ hebt aangenomen, waar je bent opgenomen in het licht en de liefde..
… Heb het goed.. ik kan het zelf.
hart

..’leegte word ruimte..’

Frankrijkweek 141Een moeilijke taak ben ik aan het verrichten, het uitruimen van Ben zijn kleding uit onze kledingkast. En zijn spullen aan het opruimen uit de andere kasten.

Ik heb het ‘lang’ uitgesteld.. eerst dacht ik, ik doe het in de winter.., daarna; ik doe het in januari…toen; ik doe het in de lente..
En vorige week maandag was daar opeens de dag dat ik eraan begon. (lichtelijk, doch dringend aangespoord door een ‘roma vrouw’ waar ik ‘in de wijk’ kom, die mij vaker zegt hoe ik er op ‘hoger niveau’ voorsta..)
En.., stond ik de keurig gestreken overhemden op te vouwen op ons bed, van ‘bovenaf zag ik het  mezelf doen’.  …,  ‘Daar staat ze, op maandag 4-4-2016, en vouwt ze de kleding op van haar overleden man’… dat dacht ik terwijl ik bezig was.

De eerste middag voelde ik druk aan alle kanten in mijn lichaam, vooral op mijn borst, ik zuchtte steeds maar voor me uit , om die druk een beetje ruimte te geven, en ging langzaam door met wat ik aan het doen was. Ik had muziek op staan op de ipad.

‘Nu ik de laatste tijd voel, dat ik dóór mag leven, en dat het góed is om door te leven, is het belangrijk en zelfs een soort noodzaak dat ik opruim, loslaat, loslaat wat voorbij is, wat ‘gestolde energie’ is geworden.
Ik weet het met mijn hoofd..,
Om het werkelijk te doen, voelt het als een ‘opdracht’,  een moeilijke en zware opdracht.
Toch ga ik door omdat ik weet dat het goed is voor me.

…,Ik doe een leuk overhemd  van Ben aan wat ik zelf wel wil bewaren, en ga door met het uitruimen van de kleding. Ik maak stapeltjes voor de jongens, voor Suzanne, voor een vriend van Ben, voor een neef die aan hadden gegeven het wel fijn te vinden om iets van Ben te hebben. Ik zoek zelf uit wat ik denk dat bij diegene past en ik probeer me in te denken hoe het voor me zal zijn als ik het hen aan zou zien hebben… Dat zal nog wel voor een ‘schokje’ in mijn gevoel zorgen als ik daar echt mee geconfronteerd ga worden..,
Ik doe het in ruime tassen en zet het netjes op zolder. De rest zoek ik uit, op ‘nog te doorzoeken’ kleding voor de jongens. Op dingen die echt wel weg kunnen, en op kleding die we aan een goed doel kunnen geven..

De gaten die in de kast worden geslagen maken diepe indruk op me.., ik moet af en toe pauzeren, rustig kijken..,, huilen ook.., veel herinneringen spoelen door me heen…, ik laat de leegte tot me doordringen..,het definitieve ook..,
Ik heb het raam wagenwijd open, en hoor de voorjaarsvogels zingen.., dat geeft lucht en ruimte aan het geheel.
Op moeilijke momenten hoor ik opeens een lied via de ipad die me dan heel speciaal aan Ben doen denken. Ik hoor, ‘Dood ben ik pas, als jij  me bent vergeten..’
Ik hoor, ‘Als de liefde niet bestond..,’
Ik hoor, ‘Als de klok luid, het tijd is, en ik zing  niet meer, proost dan op het leven..,’
Ik hoor, elke keer een nummer die me stil doet staan bij het feit dat Ben dicht bij me is.. en ik voel me door zijn  geest gesteund om dit te kunnen doen..

In de slaapkamer met de kastdeuren open en alle spullen om me heen ga ik er een poosje over zitten schrijven in mijn schrift. Dat voelt goed om het meer tot me door te kunnen laten dringen, en het geeft ruimte aan het feit dat ik het helemaal op mijn eigen manier mag doen, net zo langzaam of vlug als goed voelt voor mij.

Het was zo duidelijk; het leek dat alles een prima plek had, de kast was netjes, hoewel ik er het afgelopen jaar steeds meer bij had gelegd met de gedachte; ‘dat ga ik toch nog uitzoeken’. Maar ik wist ook dat het ‘leek’ dat het een prima plek had, ik wist dat het niet meer ‘de juiste’ plek had. Het moest anders, alles moest naar de plek in de veranderde werkelijkheid. En dat moest ik eigenhandig doen. En ik deed het..
Een aantal dagen deed ik erover.

Na twee dagen uitruimen en ordenen, de leegte te hebben aan gekeken, ging ik langzaam, de ontstane ruimte ‘innemen’ door mijn eigen kleding ruimer neer te leggen of te hangen. Voorzichtig, beschroomd haast legde ik mijn kleding in ‘Ben zijn lades, op zijn planken’..

De volgende ochtend dat ik naar die kant van de kast ging om sokken te pakken, ging er een schokje door me heen. Ik had die kant van de kast al die tijd stil en dicht gelaten, op de keren na dat ik er iets in had gelegd. Ik voelde opeens hoe de kast weer ‘levendig en licht’ was geworden.. Al die tijd was dat gedeelte van de kast eigenlijk ‘een soort van dood’ geweest, vast, donker, stil…, 
Toen ging er al een golfje door me heen van: ‘héé de leegte mag ruimte worden’!  En naarmate dat ik de klus klaarde en de kast, schoon, netjes, en opnieuw had ingedeeld met mijn eigen uitgezochte kleding, gaf het een gevoel van trots, van opluchting, van ruimte, van nieuw begin, van lucht, van leven.., nog wel vreemd…, dat wel..

Toen ik de kast helemaal klaar had en trots was op het resultaat,  voelde en begreep ik ook zo dat Ben ook ‘geen materie meer is, dat hij Geest is geworden, niet tastbaar, en dat zijn materie dus gestolde energie word, het gaat zwaar voelen en word ballast’. En hoe moeilijk ook, maar dat het goed is om los te laten om verder te kunnen gaan.

De kast  is een symbool voor me geworden..,
Zoals ik het met de kast heb gedaan en heb ervaren zo mag het ook in mijn leven gaan.. de leegte mag ruimte worden, ís het langzamerhand al aan het worden.., ruimte om mijn leven op te pakken in de veranderde werkelijkheid.
Een nieuwe lente.., ik kan de groeikracht  van binnen voelen…,

SAMSUNG

..Een nieuwe fase..?

engelhandzonOp één of andere manier voel ik dat ik in een nieuwe fase terecht  ben gekomen.

De eerste weken van het jaar vond ik heel zwaar, ik kon het idee van zo’n  heel nieuw jaar voor me, niet echt verdragen. Zag niet waar ik stond…. wat ik al had afgelegd…? Voelde me in verwarring. Moedeloos ook, zoals ik al beschreef in het vorige stukje.
Ook voelde ik heel sterk dat ik door moest met mijn leven, voelde daar verzet op, allerlei gevoelens en gedachten drongen zich aan me op, en ik wist me er geen raad mee.

Toen ik dat besprak met een lieve vriendin, zei ze “het klinkt dat je misschien in de overgang zit naar een volgende fase in je proces”. Dat voelde goed voor mij, ‘een overgang’ ook nog…, 
ik hoefde nog niets wat ik nog niet kon. Gedachten drongen zich aan me op als, ‘stel dat ik straks niet meer de hele dag aan Ben denk’,  gaven me meteen een angstig gevoel. Of; gedachten over werk of vakantie plannen, kwamen als vanzelf omhoog, en ik wilde het eigenlijk niet.  Of; ‘Zou er ook ooit weer een ander in mijn leven komen’…? De gedachten kwamen op en ik voelde me er ook ongemakkelijk mee, vierkant voor het blok gezet eigenlijk, zonder dat ik dat zelf wilde, moest Ik door gaan met léven…,
Het leek of het leven me op meer gebieden weer zachtjes ‘aansprak’.  Langzaam mocht ik me voorzichtig openstellen voor nieuwe gedachten, nieuwe gevoelens. Zingend en huilend met mooie liedjes maak ik contact met Ben en al het ongeziene.., ergens kwam langzaam de vrede naar binnen, dat dat goed is..

En nu lijkt het dat er meer ruimte is gekomen, de sluier die ik vorig jaar zo dicht om me heen had lijkt wat meer van me af te zijn gegaan.

We hebben de tweede verjaardag van Jade gevierd begin februari en de achtentwintigste verjaardag van Suzanne, half februari, het waren fijne dagen. En van die ijkpunten om te voelen waar ik nu sta.  En ik kon voelen en zien dat er wel degelijk een verschil was met vorig jaar.., Ook daarin kon ik achteraf zien dat ik vrolijkheid of blijheid weer iets meer kon ervaren. Dat er weer iets van glans op komt…. Er is een verschil. Het voelt wat lichter..,

Gister was ik bij de osteopaat en hij kon het zien en beamen. Het is toch een soort  van ‘depressie’ waar je eerst in zit zei hij, en de sluier die ik beschreef is eigenlijk de compressie van het energie lichaam om ons heen, dat heb je dan ook nodig, je ‘wereld’ moet ook klein zijn, om al je aandacht te kunnen richten op ‘overleven’.
Het voelt allemaal ietsje ruimer..,

Ook met Suzanne gaat het langzaam beter, we ontvangen ook ‘de handen in de rug’ sinds het nieuwe jaar, vanuit de familie is er een duidelijke hulp en steun opgestaan, een oom van de kinderen, het hernieuwde contact doet ons allen goed en zorgt voor heling op vele vlakken. 
..De fase van heel langzaam wat omhoog krabbelen, met veel hulp en steun nog,  lijkt aangebroken.
In liefde, dichtbij onszelf nog en in kalme verwachting gaan we verder, stapje voor stapje richting voorjaar…,

SAMSUNG

“Zand scheppen in water”

“Als onze ontwikkeling zich niet snel genoeg naar onze plannen voegt, worden we ongeduldig. En ontevreden.
De daad is zoveel trager dan de droom, de werkelijkheid zoveel gecompliceerder dan de fantasie. Inzichten hebben ruimte nodig om zich naar het dagelijks leven te verplaatsen; energie heeft tijd nodig om in de materie af te dalen. Dit is hoe transformatie verloopt: lange tijd zul je op het tastbare niveau niets van je inspanningen terug zien, maar dat wil niet zeggen dat er niets gebeurt.
Het is als zand in een sloot scheppen, op de bodem hoopt het zand zich op, maar pas tegen de tijd dat je bijna op wilt geven, omdat je denkt dat het allemaal tevergeefs is, tekent zich boven het wateroppervlak een triomfantelijk bergje af. Tot we het resultaat zien waar we zo hard aan werken is het zaak om te genieten van het werk zelf, het scheppen van dat zand, met respect voor het tempo van de aardse processen en het ritme van de ziel.
‘Zoals dichter Rainer Maria Rilke in ‘brieven aan een jonge dichter’ schrijft: ‘wees geduldig jegens alles wat nog onduidelijk is in je hart en probeer de  vragen zelf lief te hebben, als ontoegankelijke ruimtes, als boeken geschreven in een volkomen onbekende taal’.

Wie aandachtig blijft in het heden, bij het werk zelf, zonder steeds naar het toekomstige doel te reiken, zal uiteindelijk sneller op het eindpunt aankomen. Als je het proces bewust beleeft, opent het moment zich voor je en zul je alles leren wat je nodig hebt om het beste resultaat te bereiken. Ongemerkt zul je dan op een dag ervaren dat je met kalme, vastberaden en genietende pas over de eindstreep bent gelopen.
Verkeren in de windstilte van het (nog) niet weten, dat vereist heldenmoed.”

Dit stuk over TIJD las ik van Susan Smit in de Happinez.

Het sluit helemaal aan bij mijn eigen proces, en het geeft me opnieuw wat moed.
Het geeft me nu ik het over heb geschreven zelfs weer wat innerlijke rust die ik in het eerste jaar vaker kon voelen, toen was ik het volledig ‘eens’ met dat alles tijd nodig had.
Nu de jaarwisseling gepasseerd was en ik ook het tweede  jaar van rouw ben ingegaan was er ook wat in die innerlijke rust verschoven. Ik voelde me onrustig, moedeloos, verdrietig het beeld van het gemis en de lege plek die Ben achter heeft gelaten tekent zich steeds scherper af alsof je langzaam een beeld scherp stelt door de lens van een fototoestel. Het gevoel leek wel pijnlijker, scherper, het voelt allemaal zoveel realistischer. Dat ik echt verder moet zonder Ben dringt zich zoveel meer aan me op. En, waarheen? Hoe dan? En, wát?
De laatste weken had ik het moeilijk. Ik gaf er aan toe en liet het er zijn, hoe ongemakkelijk ook. De emoties wisselde elkaar af, van verdriet, maar ook wel boosheid, van waarom toch?! Van onmacht en gedachten van; ‘o nee niet weer een heel jaar’!
Het besef of de angst dat er ook geen einde aan komt, dat ik dit mijn leven zal meedragen. Kortom, ingewikkelde gevoelens waarvan ik het doel en het eindpunt niet weet.
Het stukje van Susan Smit deed me goed, ik heb het gelezen en herlezen. En nu ik het heb overgeschreven en de laatste week vooral ‘alles’ er heb laten zijn, er ruimte en woord aan heb gegeven, merk ik dat er weer ietsje van die innerlijke rust door me heen gaat stromen.
– ‘het gaat om het werk op zich, ook al zie je nog geen resultaat   ‘onder de waterlinie, in het onzichtbare gebeurt ervan alles.
– ‘respect voor het tempo van de aardse processen’.
– ‘aandachtig blijven bij het proces in het heden’.
Ook het beeld van het zand scheppen in het water spreekt me zo aan nu, je hebt meteen het idee bij dat beeld dat het een hele lange poos nutteloos is dat al je werk toch weer wegspoelt en dat er geen einde aan komt. Toch door moedig door te gaan, geduld, geloof en vertrouwen te hebben ga je op een dag echt het resultaat zien.
Het geeft me weer de moed om terug te komen bij het nu, bij het geduld, bij het doorgaan, bij het respect hebben voor het tempo van het leven, míjn tempo. Ik hoef nog ‘niets te zijn’. Ik hoef nog niet ‘opgeschoten’ te zijn, of verbetering zichtbaar. Het is wat het is.

Zo’n streep door de tijd als ‘oud en nieuw’ doet iets, heeft me in verwarring gebracht, heeft me pijnlijk stil doen staan en laten zien dat ik al een jaar aan het zand scheppen ben en nog helemaal geen resultaat zie. Dat bracht me uit balans, uit mijn evenwicht. Gaf me verdriet en een gevoel  van moedeloosheid. bracht vragen omhoog als; moet ik dingen anders doen? Kan ik het anders doen?
Maar door dit schrijven van Susan over TIJD, begrijp ik weer opnieuw, ‘nee dit is het, en je doet het goed, zoals je het al doet. Je moet Jezelf opnieuw herpakken, geduld  hebben en vertrouwen dat dit de manier is, rustig ‘door scheppen’  met respect voor jezelf, voor wat je kan, voor wat  je nog niet kan. Voor het tempo van de aardse processen, voor mijn eigen tempo. Me richten op het heden, het moment van deze dag, niet op het hele jaar, en al helemaal niet het einde daarvan.
Het proces zelf lief hebben, dit is het nu, dit is nu mijn leven mijn opdracht.

Ik vraag steun aan de onzichtbare wereld, aan God of ik steeds weer opnieuw de moed mag hebben, het geduld en het vertrouwen om rustig door te gaan. Mijn hart open te houden, om elk moment hoe onduidelijk ook lief te hebben.

SAMSUNG

Nieuwjaarswens…,

IMG-20151003-WA0011

De kerstdagen en de jaarwisseling zijn weer voorbij.
Ik heb mijn handen vol gehad aan de feestdagen en de afgelopen weken.

Had kerstkaarten en postzegels gekocht, en toch kwam ik er maar niet toe om ze ook te schrijven. Elke keer als ik wilde gaan zitten blokkeerde ik en kwam er niets uit mijn handen..
Toen maar beseft dat het misschien gewoon nog niet lukt, dat ik dat dus nog niet kan. Voelde me een beetje schuldig naar alle mensen waar ik lieve kaarten van kreeg met lieve wensen…, maar op een moment bedacht ik, het is zo Anna, dit is het voor nu. Accepteer maar waar je bent.

Deze kerst leek ook wel de eerste keer zonder Ben. Terwijl dat vorig jaar was maar toen was het blijkbaar zo vers dat het in een soort van verdoving is meegegaan. Toen waren de lichtjes verzachtend, de inkeer van kersttijd weldadig, de wereld klein…zo voelde ik me ook..
 
We konden toen ook nog  tweede kerstdag naar mama gaan..

Nu voelde alles een stuk realistischer, echter, scherper..
De leegte was nu zó voelbaar en verdubbelde zich tweede kerstdag in mij.
Het gemis was één en al.
En, ik heb het zo gelaten, gevoeld, laten komen wat er was, verdriet en leegte, gemis..

We hebben ons best gedaan om met elkaar er ook een mooi kerstfeest van te maken.
En dat is binnen de context ook best gelukt.
De kinderen waren allemaal hier kerstavond en eerste kerstdag. Kerst-avond zijn we als vanouds naar de kerstavonddienst gegaan in het concertgebouw in Amsterdam. Het was fijn om met elkaar te gaan, en het was een prachtige dienst. De koren geweldig en de muziek helend. Natuurlijk vloeide de tranen rijkelijk. Maar de symboliek en de essentie van het verhaal van kerst heeft ons en mij veel steun gegeven, het licht dat op de wereld kwam in de donkerste tijd..waar we ons op mogen richten.

Eerste kerstdag was ook heel fijn met elkaar, mooie gesprekken aan de ontbijttafel. En een gezellig kerstdiner waar we allemaal ons steentje aan bijgedragen hadden. Het is zo rijk om te merken hoe een sterk en goed gezin we zijn. Hoe de kinderen ervoor mij en ook voor elkaar zijn. Dat er ruimte is voor de moeilijke momenten,. dat ieder op zijn eigen manier of moment het gemis voelt en dat we die we dan met elkaar kunnen delen. En dat er ook ruimte is om het fijn te hebben en te lachen met elkaar. Ik heb mijn trots aan ze uitgesproken het zijn zulke mooie en lieve mensen.

En dan de jaarwisseling.., ja hoe kijk ik terug op dit afgelopen jaar?

Ik vond het moeilijk, wat in me opkwam was, ik heb een jaar volbracht in mijn rouw.
Met vallen en opstaan, met heel pijnlijke, verdrietige momenten en soms betere. Met veel huilen en toch ook lachen.
Met doorgaan, de dingen ‘gewoon’ doen. Met een stuk minder glans en kleuren die een stuk valer leken. Gevoelens als blijheid of leuk of uitbundigheid waar ik niet bij kon.
Dichtbij geleefd, in het moment, elke dag een stapje..
Nieuwe gevoelens ervaren.
Dat de liefde blijft.

Dat Ben soms heel dicht bij voelt.
Dat mijn hart ook nu soms overstroomt van warme liefde.
Het gemis zit niet in mijn hart, daar is hij juist. Maar in de werkelijkheid, in het leven, daar is de grote lege plek.

“Heb je een voornemen of intentie voor het nieuwe jaar mam”, vroeg Suzanne tijdens een wandeling. Ik vond het moeilijk, het perspectief is nog zo weg. En het ‘uitzicht’ nog zo uitgestrekt en mistig.
Maar wat ik me voorneem is dat ik mezelf nog echt tijd gun om zo rustig mogelijk te doen om mijn rouwproces te kunnen verwerken. Ik merk toch steeds keer op keer dat het tijd en energie van me vraagt. Dat is ook wat ik bedoel als ik schrijf: ‘ik heb mijn handen vol gehad aan de feestdagen’. Het kost echt veel energie, om het dagelijks leven te leven met alle gevoelens van rouw, laat staan ‘feestdagen’.
Een weg te vinden zonder Ben, zonder alles wat zo vertrouwd was en zo fijn, zo gedeeld, zo groeizaam voor ons beiden, zo gezellig ook voor de kinderen. Overal zit het gemis, overal in en onder. En hoe nu verder? Hoe doe ik het met het soms zo enorme verlangen naar hem..
‘Een smartelijk doorleven’ las ik in een gedicht, en dat is het ook.
Het gaat, zeker en er zijn vele mooie dingen, maar het is vaak ook smartelijk.

Door de emoties zo min mogelijk ‘tegen te werken’, maar ze vrijelijk te laten komen, kunnen ze ook weer afzwakken. Het is goed, het hoort erbij, dit is het rouwproces, het klopt met wat er gaande is. Dus aanvaard ik het en sluit er vrede mee.
En ik weet; ‘de weg ligt onder mijn voeten’, dus ook al weet ik niet waarheen, door elke dag mijn leven te leven met alles wat er is, zal er weer licht aan de horizon komen.

Het nieuwe jaar is kersvers en ik wens jullie allen een goed en mooi nieuwjaar toe, opdat je kan laten komen wat komen moet. Dat je kan aanvaarden wat er is. Dat er liefde gezondheid en geluk mag zijn. Dat je een licht en liefde mag verspreiden daar waar je bent.

Met veel liefs Anna zonhart

Einde jaars herdenking voor mama..

Afgelopen vrijdag hebben we de einde jaars herdenking bijgewoond in het huis Goezate waar mama vanaf oktober 2002 heeft gewoond.

SAMSUNG

Suzanne, Ilse, Wilma en ik gingen er met elkaar heen. Het was vreemd daar weer aan te komen rijden en de pad op te lopen naar het huis. En eigenlijk ook weer zo gewoon en vertrouwd. Hoe vaak waren we daar de afgelopen jaren niet uitgestapt uit de auto en naar de hoofdingang gelopen, altijd naar het hoekje kijkend met het zij raampje waarachter we haar wisten. Het raampje waarvoor de bloeiende orchideeën stonden te pronken, en in de kersttijd de brandende kaarsjes het mooi verlichte.
Nu keken we ook die kant op…het raampje was nu afgesloten met luxaflex. We konden er eigenlijk niet naar kijken en toch deden we het. ” Ik ga  niet naar haar kamer hoor “,  zei Suzanne. ” Ik ook niet ” zei ik. Het aan komen lopen en het ‘dichte raampje’ te zien was al genoeg. ..Het weten dat ze er niet meer is ook..

Het binnenkomen in de grote ruimte was vertrouwd, alles was versierd voor Kerst.
Gelukkig de boom weer met ballen en kralen, vorig jaar had ze het niet zo mooi gevonden dat de boom zo ‘nieuwerwets’ versierd was met grote kunstbloemen en sterren…
Maar ook te zien en te beseffen dat ze niet meer in haar grote rolstoel in deze ruimte was, was confronterend.
En hoewel ik eigenlijk nooit echt aan dat beeld gewend was geraakt, altijd als ik haar op een afstand zag in haar rolstoel kon er een akelige scheut door me heen gaan..zocht ik stiekem toch een beetje rond..

We werden hartelijk ontvangen door de vriendelijke vrijwilligers, waarvoor een standbeeld opgericht zou moeten worden, zoveel goed werk zij doen. Mama was daar ook altijd zo ontzettend over te spreken, die lieve vrouwen en mannen die altijd maar klaar stonden om naast de verpleging het leven in zo’n huis zo aangenaam mogelijk te maken. Grote bewondering en waardering had zij voor hen, en ik ook!

Ook werden we begroet door een aantal liefdevolle medewerksters, die het fijn vonden ons weer te zien, en wij vonden het ook heel fijn hen weer te zien. Zij stonden toch al die jaren zo dicht bij mama, zij hebben toch al die jaren haar met zoveel liefde, geduld, inlevingsvermogen en zorg bijgestaan. Al was dat niet altijd gemakkelijk voor beiden kanten, niet voor mama die altijd maar weer moest inleveren op alle gebieden, en dit zo moeilijk vond te aanvaarden. En niet voor de vrouwen die haar verzorgden, om altijd maar weer te zoeken naar de minst vervelende en de meest helpende oplossing. Grote bewondering en waardering hebben we voor hen.

De herdenking was mooi, ingetogen, gelovig, troost zoekend. De tafel vooraan met de foto’s erop van de overleden ‘bewoners’. De vaas met de grote witte rozen, die daar in werden gezet voor ieder overleden persoon één, waarvan Cees de naam zo mooi en aandachtig noemde. De liederen die gezongen werden, alles zorgde ervoor dat we weer diep verbonden waren met die plek, dat huis, die mensen daar, en met onze (grote) moeder wie ze daar was geweest.

Wij huilden onze tranen, want ook al gunnen we haar enorm dat ze nu in die mooie lichtwereld  mag zijn zonder haar zieke lichaam waarin ze zo gevangen had gezeten, we missen haar wel heel erg. En ook al voelen we haar dichtbij in onze harten, in onze gevoelens, in haar gezegdes, in de bloemen, in alle vogeltjes die ze op ons pad stuurt. We kunnen haar niet even lekker vastpakken en een dikke kus op haar wangen geven..Of haar even vertellen wat we beleefd hebben of wat ons bezig houd.
Toch zijn we dankbaar voor al die jaren dat we haar wel in ons midden mochten hebben, dat we zoveel liefde en zorg van haar hebben mogen ontvangen, dat we zoveel van haar hebben mogen leren. Tot in haar laatste besluit, en haar laatste momenten aan toe, is ze zo’n grote leermeester voor ons geweest. In liefde, in geduld, in zorg, in doorzettingsvermogen, in eigenheid, in overgave, in ‘klein leven’ met wat er is, en nog zoveel meer…

Na de dienst hebben we nog fijn nagepraat met Cees de pastor, waar mama zoveel steun aan heeft ondervonden tijdens alle weeksluitingen. Zijn gebeden en zijn steun in de tijd dat Ben de laatste fase inging van zijn ziekte en wij niet meer naar mama toe konden komen. Ook de steun die ze aan hem heeft gehad tijdens en na haar besluit om over te gaan tot euthanasie, de gebeden die hij ook toen voor haar deed, het niet hebben van enig ‘oordeel’ hebben haar diep geraakt en gesteund.

Cees die ook ons zoveel heeft gegeven met het leiden van de afscheid dienst van mama haar aardse leven. En ook nu weer meteen zo diepgaand en open met ons sprak over, leven na dit leven, over de ‘ongeziene wereld’, het geestelijke, hij laat zich raken en raakt ons.

En ook met een paar lieve verzorgende hebben we zo fijn nagepraat, ze missen mama ook nog. Ze heeft daar ook zo’n tijd gewoond en nam, ondanks dat ze niet iemand van veel woorden was, een grote plaats in. Haar laatste besluit tot euthanasie heeft diepe indruk gemaakt bij een aantal van hen, en dat begrijpen wij maar al te goed. Dat heeft in het team een grote impact gehad, ze hebben daar destijds veel met elkaar over gesproken en veel van geleerd. Het heeft hen geconfronteerd met hun overtuigingen en principes, en het heeft hen verruimd in hun kijk naar zorg, zorgen voor de mens van ‘tegenwoordig’.

Het was fijn zo nog even met hen te praten, mama was toch een ‘vernieuwer’ in haar generatie, daar heb ik zelf ook nog van opgekeken toen ik aan het einde van haar leven haar levensverhaal ging schrijven om voor te lezen op haar begrafenis.
Sterk, groots, overtuigd van zichzelf als ze ergens diep over nagedacht had, en dan stil als water in een rivier maar wel met die kracht ging ze haar weg.. Grote Bewondering en Waardering heb ik voor haar..!

Mijn lieve moeder, lieve Omi, lieve tante Mien..

IMG-20151124-WA0003Vliegen
Verder
Dan de vogels
voorbij de horizon
Hoger dan de
hoogste Hemel
En
toch blijven.

 

Met liefde Anna

Eén jaar Ben overleden..

   IMG-20151130-WA0007

IMG-20151130-WA0013

 

 

 

 

 

IMG-20151130-WA0005

Afgelopen zaterdag op Ben zijn sterfdag hebben we een mooie herdenking gehouden met wat familie en vrienden op de biologische boerderij.
We hebben daar een mooie perenboom geplant, op as van Ben zijn lichaam. Een oude stoofpeer soort (de zoete Bredero)
Omdat Ben van stoofperen hield en omdat de boom bloesem en vrucht zal dragen.
Onderstaande heb ik daar voorgelezen.

 

“Een jaar zonder onze liefste Ben fysiek in ons midden..

Een jaar… een jaar!: het tijdsbesef klopt al helemaal niet.
Ik heb nog nooit zo’n vreemd jaar gehad in tijdsperspectief.
Vooral de afgelopen weken waren de herinneringen aan Ben zijn laatste dagen zo levendig, dat het leek of het vorige week was.

En toch zijn we een jaar verder in de tijd, vier seizoenen zijn er gepasseerd, waarvan men zegt: “als alle seizoenen er maar een keer overheen gegaan zijn. Alle dingen ‘voor de eerste keer zonder hem’…”

Ik weet het niet, rouwen is een ontdekkingstocht, heb ik ervaren het afgelopen jaar. ‘de zogenaamde eerste keren’ die we tot nu toe meemaakte waren soms ondoenlijk zonder Ben.
Maar de ‘tweede keer’ lijkt me evengoed moeilijk en de derde en de vierde keer… En er zullen altijd weer ‘nieuwe dingen’ blijven komen die we zonder hem moeten be-leven.

Het fysiek gemis is levensgroot, z’n stem, z’n humor, zijn zorgzaamheid, z’n trommelende vingers, zijn liefdevolle bemiddelende manier van doen, zijn stimuleren, zijn motiveren, zijn liefde!.. alles wat hij was en deed, wat we samen deelden mis ik, missen wij enorm.

Door dat gemis word ik gedwongen om mij te richten op de ‘onzichtbare wereld’, op het geestelijke, op de liefde, en op het gevoel.
Dat is ook een ontdekkingstocht..
Wat is er over geschreven? Wie heeft er makkelijker contact met de geestelijke wereld? Hoe doen zij dat? Hoe kan ik dat doen? Waar kan ik me op richten?

En ik ben me aan het richten, op wat ik voel in mijn hart, op het contact wat zich daar afspeelt. Op mijn verbeelding. Op het subtiele, het fijn stoffelijke zeg maar..
Vaak schrijf ik het op. Ik praat erover, ik lees boeken, ik ben een paar keer bij een medium geweest.
Ik leer het kennen, en ik heb echt ervaren het afgelopen jaar dat de liefde blijft.

Het lijkt zelfs dat de liefde zich verdiept, of nog zuiverder te word.

Ben is zo aanwezig in mijn hart, in mijn gevoel, dat ik bij momenten een wezenlijk contact voel. Een liefde die stroomt zonder dat er ook nog maar iets tussen zit. Dat is heel rijk, en dat voelt heel groots.

En natuurlijk, het gemis hier in het aardse dat is heel moeilijk daar moet ik mee leven. Dat moet zijn weg gaan vinden. Mijn hele leven moet een nieuwe beweging maken, zonder Ben, zonder mijn moeder.
Die nieuwe beweging gaat heel langzaam, het kost tijd om de nieuwe vorm te vinden. Veel tijd denk ik.

 

Maar; “OMDAT ER LIEFDE IS, BESTAAT ER GEEN VOORBIJ.
IN ALLE EEUWIGHEID BEN JIJ”

 

Moment van stilte op het stervensuur van Ben..
Laten we nu een moment stil zijn om Ben zijn leven te herdenken, ieder vanuit zijn eigen hart.

“Langzaam maar zeker
Ontglipte je ons.
Werd steeds minder lichaam
Enkel glimlach en traan
uit de ogen die keken
al over de grens
en toen moest je gaan.

Ik wist niet
dat dood
zo zachtjes zou komen
zo wezenlijk vredig
geen sprong in de diepte
Maar een zachtjes verglijden
een zachtjes wijken.
Even mochten wij nog
in jouw vrede verblijven
Toen moesten wij terug
terug naar het leven
wat deed dat pijn
de diepte die gaapte
aan onze kant…”

En hier staan we nu 28 november 2015

Één jaar Ben overleden.
De maand waarin de natuur afsterft, de bladeren zijn gevallen en rotten op de aarde. De bloemen zijn dood, de bomen zijn kaal. Het is koud en nat. De dagen worden korter en de donkere tijd breekt aan. De donkere dagen voor Kerstmis. De tijd van inkeer in ons zelf. Het afdalen naar ons diepe innerlijk. Hoe donker kan het buiten, in de wereld en soms ook in onszelf zijn?

Maar, het is ook de tijd van Advent, tijd van verwachting en hoop. Van het licht dat komt en het donker zal verdrijven.

In dat donker steken wij een licht aan, een kaarsje, als symbool van ons innerlijk licht wat we mogen uitdragen in de wereld om ons heen.

En met het planten van de boom van Ben, willen wij uitdrukking geven aan het leven wat door gaat.
Hoe mooi dat de beste tijd om deze boom te planten juist in deze donkere maand is.
Verwachtingsvol en hoopvol mogen we uitkijken naar de groei en de bloei van de boom. De boom die op een dag zijn vruchten zal dragen.”

 

“De bomen komen uit de grond
en uit de stam hun twijgen.
En ied’reen vind het heel gewoon
dat zij weer bladeren krijgen
We zien ze vallen op de grond
en dan opnieuw weer groeien.
Zo heeft de aarde ons geleerd
dat al wat sterft zal bloeien.”

(Toon)

 

Toen hebben we kaarsjes aangestoken en weer gezongen: “als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur wat nooit meer dooft…”
En daarna de boom geplant.
Het was een mooie en warme herdenking. Met mooie woorden en gedichten. Mooie muziek en er is prachtig gezongen, echt hartverwarmend.

Dit te kunnen delen met de mensen die ons lief zijn, het feit dat ik kaarten en bloemen gestuurd krijg en de smsjes, en te weten dat lieve mensen aan ons denken geeft steun en troost. Niemand kan het verdriet of het gemis wegnemen, en dat hoeft ook niet. Maar dit proces zo hier en daar te markeren, met elkaar te uiten en vorm geven voelt als warme liefdevolle troost en steun.

IMG-20151130-WA0006IMG-20151130-WA0003Liefs Anna